This is the fourth in the series of pancadEvatA stuti. The first ten shlOkAs are penned in the andAti grammar forma – where the first word of the shloka would start with the last word of the previous shloka. Similarly, the last word of the last shloka would be the first word of the first shloka and thus the shlOkA itself would represent a mAlA. In this 10 shlokAs, the author seems to be taken the liberty of taking not just the word but sometimes the letter and sometimes the syllable as per convenience.

This stuti of mAtangI is included in nityOtsavA in the shyAmA kramA and is commonly chanted after mAtangi AvaraNa pUjA.

मातङ्गी स्तुति

मातङ्गी मातरीशे मधुमद मथनाराधिते महामाये।
मोहिनि मोहप्रमथिनि मन्मथ मथनप्रिये नमस्तेऽस्तु॥ १॥

स्तुतिषु तव देवि विधिरपि पिहित मतिर्भवति विहितमतिः।
तदपि तु भक्तिर्मामपि भवतीं स्तोतुं विलोभयति॥२॥

यतिजन हृदय निवासे वासव वरदे वराङ्गि मातङ्गि।
वीणावाद विनोदिनि नारदगीते नमो देवि॥३॥।

देवि प्रसीद सुन्दरि पीनस्तनि कम्बुकण्ठि घनकेशि।
मातङ्गि विद्रुमोष्ठि स्मितमुग्धाक्ष्यम्ब मौक्तिकाभरणे॥४॥

भरणे त्रिविष्टपस्य प्रभवसि तत एव भैरवी त्वमसि।
त्वद् भक्ति लब्ध विभवो भवति क्षुद्रोऽपि भुवन पतिः॥५॥

पतितः कृपणो मूकोऽप्यम्ब भवत्याः प्रसादलेशेन।
पूज्यः सुभगो वाग्मी भवति जडश्चापि सर्वज्ञः॥६॥

ज्ञानात्मिके जगन्मयि निरञ्जने नित्यशुद्धपदे।
निर्वाणरूपिणि शिवे त्रिपुरे शरणं प्रपन्नस्त्वां॥७॥

त्वां मनसि क्षणमपि यो ध्यायति मुक्तामणीवृतां श्यामाम्।
तस्य जगत्त्रितयेऽस्मिन् कास्ता ननु याः स्तित्रयोऽसाध्याः॥ ८॥

साध्याक्षरेण गर्भितपञ्च नवत्यक्षराञ्चिते मातः।
भगवति मातङ्गीश्वरि नमोऽस्तु तुभ्यं महादेवि॥ ९॥

विध्याधर सुरकिन्नर गुह्यकगन्धर्व यक्षसिद्धवरैः।
आराधिते नमस्ते प्रसीद कृपयैव मातङ्गि॥ १०॥

वीणावादनवेलानर्तदला बुस्थगितवामकुचम्।
श्यामल कोमलगात्रं पाटलनयनं स्मरामि मः॥ ११॥

अवटु तट घटित चूली ताडित ताली पलाश ताटङ्काम्।
वीणा वादन वेला कम्पित शिरसं नमामि मातङ्गीम्॥ १२॥

माता मरकत श्यामा मातङ्गी मद शालिनी।
कटाक्षयतु कल्याणी कदम्ब वनवासिनी॥ १३॥

वामे विस्तृतिशालिनि स्तनतटे विन्यस्तवीणामुखं
तन्त्रीं तारविराविणीमसकलैरास्फालयन्ती नखैः।
अर्धोन्मीलदपाङ्गमंसवलितग्रीवं मुखं बिभ्रती
माया काचन मोहिनी विजयते मातङ्ग कन्यामयी॥ १४॥

वीणावाध्यविनोदगीतनिरतां लीलाशुकोल्लासिनीं
बिम्बोष्ठीं नवयावकार्द्र चरणां आकीर्ण केशालिकाम्।
हृध्याङ्गीं सितशङ्ख कुण्डलधरां शृङ्गारवेषोज्ज्वलां
मातङ्गीं प्रणतोऽस्मि सुस्मितमुखीं देवीं शुकश्यामलां॥ १५॥

स्रस्तं केसरदामभिः वलयितं धम्मिल्लमाबिस्रती
तालीपत्रपुटान्तरेषु घटितैस्ताटङ्किनी मौक्तिकैः।
मूले कल्पतरोर्महामणिमये सिंहासने मोहिनी
काचित् गायनदेवता विजयते वीणावती वासना॥ १६॥

वेणीमूलविराजितेन्दुशकलां विणानिनादप्रियां
क्षोणीपालसुरेन्द्र पन्नगवरैराराधिताङ्घ्रिद्वयाम्।
एणीच्ञ्चललोचनां सुवासनां वाणीं पुराणोज्ज्वलां
श्रोणीभारभरालसामनिमिषां पश्यामि विश्वेश्वरीम्॥ १७॥

मातङ्गीस्तुतिरियमन्वहं प्रजप्ता
जन्तूनां वितरति कौशलं क्रियासु।
वाग्मित्वं श्रियमधिकां च गानशक्तिं
सौभाग्यं नृपतिभिरर्चनीयतां च॥ १८॥